Kirsten Lemaire
Presentatrice Studio Brussel.

Veel van de beelden roepen persoonlijke herinneringen op. Als je geregeld aan de kust komt, is het contrast met de archiefbeelden erg verrassend. Taferelen als de appelsienendans of van de kinderen die complexe gedichten voorlezen aan hun grootouders zijn nu moeilijk voor te stellen. De opwinding van de ferrytocht naar Engeland is dan weer makkelijk om opnieuw op te roepen, met het juiste beeldmateriaal.

Kirsten Lemaire

Mijn Beeldcapsule

De Appelsienendans

“In 2017 moet je je lichaam al in een twerk leggen om wat aandacht te krijgen op de dansvloer. Vroeger was je met een simpele appelsienendans van straat. Als je de dansers, in hun beste kleren, zo schuchter met elkaar en een appelsien ziet dansen, moet je wel denken dat de dansvloer vroeger een beschaafdere plaats was.”

Vertraagd verkeer richting kust

“We schuiven allemaal wel eens aan richting kust, maar in dit fragment ben je ten minste omringd door mooie auto’s. Vandaag is het ondenkbaar om je auto in de duinen of op het strand te parkeren. Voor het overige is er ook zo veel herkenbaar in het filmpje: de Van Iseghemlaan in Oostende, de shoppingstraat in Blankenberge en de Leonidas die nog steeds op dezelfde hoek uitgebaat wordt. Heerlijk hoe vlot de commentator het woord ‘dermate’ in de mond neemt.”

Naar de kust

“Winter of zomer, ik breng veel tijd door aan de Belgische kust. In dit fragment zie je de kust in haar hoogdagen, met volk dat bij zon én regen over het strand en de dijk flaneert. Dat is nu wel anders, nu iedereen een reis naar het verre buitenland kiest.”

Liefste Moeke

“Oma’s en opa’s moeten het tegenwoordig met flarden van K3-liedjes stellen. De kinderen in dit fragment hebben hun tekst tot op de letter ingestudeerd en brengen het zeer formeel, met overdreven intonatie. Ik kan me bijna niet voorstellen dat mijn dochter dit zo zou brengen.

Oostende-Dover met de ferry

“Voor mij is dit jeugdsentiment. De trip van Oostende naar Dover en terug deden we vaak met mijn grootouders en ik herinner me de opwinding als de witte krijtrotsen in Dover zichtbaar worden. De ferrylijn bestaat intussen niet meer. Reden te meer om deze beelden te behouden.”