Ihsane Chioua Lekhli
Journaliste en presentatrice.

Sommige beelden uit de Beeldcapsule nemen je mee terug naar je eigen jeugd: versjes voordragen of je eigen toneeltje op poten zetten. Ook recentere filmpjes hebben hun waarde. Ze doen je nadenken over onze toekomst. Hoe gamen we over honderd jaar? Welke evoluties vinden er nog plaats in de sport? En hoe kijken we in de toekomst terug op de beelden in deze beeldcapsule? Ik ben nu al benieuwd.
Ihsane Chioua Lekhli

Mijn Beeldcapsule

De show gaat beginnen

“Deze beelden zijn voor mij heel herkenbaar. Een verkleedkoffer en veel fantasie betekenen uren spelplezier in de vakanties: sprookjes uitbeelden, verhalen verzinnen en zelf een hele wereld creëren. We kunnen alleen maar hopen dat kinderen in 2117 ook nog het verhaal van Sneeuwwitje naspelen en dat de videoschermen de vrije tijd niet helemaal overnemen.”

Tijd voor festivals

“Geen zomer zonder festival. Het is ook iets dat ik zelf graag doe en waar wij als klein land bijzonder goed in zijn. Kleine festivals die uitgroeien tot vaste waarden en die wereldvermaard zijn. Het zegt ook iets over het harde werken in de vrije tijd: niet iedereen gebruikt de vrije tijd om te rusten. Sommigen zijn net graag bezig en willen iets nieuws opzetten.”

Gotta catch 'em all

“Een heel andere manier van spelen en daarom de moeite waard om dit recente fenomeen te bewaren: jongeren en volwassenen die achter hun scherm aan lopen en de digitale en werkelijke wereld vermengen. Wordt dit de nieuwe manier van spelen en vinden we het dan nog een vreemd fenomeen of doen we met zijn allen niets anders? Ook in de vrije tijd is de toekomst digitaal.”

Olympisch Antwerpen

“In onze vrije tijd proberen we allemaal zelf wat te sporten en vaak staan we aan de zijlijn te supporteren voor onze favoriete ploeg. De Olympische Spelen in Antwerpen zijn een stukje geschiedenis dat bewaard moet blijven. De Spelen van 1920 gingen er nog heel anders aan toe dan vandaag - het zwemmen is bijvoorbeeld een fantastisch beeld - en daarom zijn deze beelden net boeiend.”

Liefste Moeke

“Een beeld dat meteen ontroert: een schattig welsprekend kind dat een mooi gedichtje opzegt voor haar grootmoeder. Dit doet me denken aan mijn eigen nieuwjaarsbrieven, nerveus en met knikkende knieën zo juist mogelijk het versje voordragen. Vandaag zijn die grootouders de vaste halte voor heel wat kinderen in de vakanties en de vrije tijd. Blijft dat zo?”